[Previous entry: "FotoSurf "Mark Moed""] [weblog: main index] [Next entry: "Spiegelingen"]

05-11-2002 entry: "Het verhaal achter de foto VII "China""

Foto:FW.

Het laatste deel van mijn vijfweekse reis door China ben ik van Peking naar Shenzhen in de provincie Canton gevlogen. Vanaf daar was het nog een dikke twee uur rijden per taxi naar “Kengzi”. Daar bevond zich de fabriek waar mijn reisgenote/schoonzus Angelique, die Chinees–Engelse tolk is, een ruime week aan het werk moest. Kengzi ligt in een door Dengxiaoping in 1980 ingestelde speciale economic zone. Het is een groot gebied waar complete betondorpen uit de grond zijn gestampt die op oude stadjes uit het wilde westen lijken. Tien dagen heb ik daar onder bizarre omstandigheden tussen de fabrieksarbeiders geleefd. De fabriek waar ik onderdak had was nagenoeg 24 uur per dag in bedrijf, er werden kinderwagens gemaakt die in Nederland waren ontworpen. De arbeiders moesten er hard werken voor weinig centen.

Het was er altijd vochtig warm, stoffig en vreselijk smerig. Een aantal arbeiders woonde in hokken waarin slechts stapelbedden stonden en anderen verbleven in nog schamelere onderkomens op de fabrieksterreinen. Het stonk overal naar verbrand rubber, dat haalden ze *als brandstof* van de vuilstortplaatsen af. En wat ik daar aan armoede heb gezien sloeg werkelijk alles. De fabrieksarbeiders kregen dagelijks driemaal te eten. Dan stonden ze in rijen voor de gaarkeuken met hun rijstkom in de hand te wachten totdat ze naar binnen konden. Voor de ingang stonden bewakers die niet altijd even vriendelijk waren voor hun eigen lotgenoten. Er was ook een andere keuken, die was voor de managers en daar heb ik verschillende malen gegeten. Het eten was hier vele malen beter. En soms ging de directie per auto buiten de deur eten, ik mocht wel eens mee en dan passeerde ik de lange rijen wachtende arbeiders. Je kan je voorstellen dat mij dat geen prettig gevoel gaf.

Ik realiseerde me daar dat het leven in Nederland lang niet zo slecht is. We maken ons hier druk over allerlei materiële en andere zaken en daar ontmoet je - ondanks hun schrijnend bestaan - vriendelijk lachende mensen die vele zorgen hebben. Angelique kon na die week niet meer mee en toen ben ik alleen verder gegaan. Ik heb daar wat afgezworven, het platteland in met ook weer uit de grond gestampte dorpen met lintbebouwing waar redelijk moderne westerse fabrieken en heel verouderde elkaar afwisselden. Ik heb een groot aantal zwartwitfoto's kunnen maken en die ontdekkingsreis heeft veel indruk op mij gemaakt. Op mijn doen en laten en denken heeft het invloed gehad. Ik ben als westerling de kleine dingen van het leven nu veel meer gaan waarderen...

Foto:FW.

FW.