[Previous entry: "Portret van Max."] [weblog: main index] [Next entry: "Ik ben er uit"]

05-12-2002 entry: ""Drieluik ". Family portraits"

Moeder.

Dochter

Zoon.

Foto's FW.

I.v.m enige reacties op NL.Foto heb ik het volgende geschreven. Klik op more:

{Knip}
Ik hoop dat je me goed verstaat. Dit soort vragen stel ik me voortdurend als
ik mijn eigen foto''s maak/afwerk/bekijk.
Omdat ik je fotografie hoog acht en bijzonder vind, stel ik ze jou ook.
Om het beter te begrijpen en zeker niet om af te kraken.

groeten,

Wino Evertz

{knip}
Wat ik aansluitend eigenlijk wel zou willen weten; Waar haal je ze vandaan ?
De meeste mensen hebben op hun manier iets unieks, ik denk dat er maar
weinig mensen zijn die zo'n verzameling mensen standaart in hun
vrienden/kenissenkring hebben.

Groetjes,
Dimitri

In de afgelopen vijftien jaar heeft de sociaal documentaire fotografie mijn voorkeur gehad gewoon omdat ik van mensen houd. Zoals je op mijn site kan zien heb ik heel wat mensen geportretteerd, niet alleen in hun eigen zo vertrouwde omgeving maar ook voor het zwarte laken in hun eigen achtertuin, woonkamer of een geschikte plaats rondom het huis.

Ik ben geïnteresseerd in mensen, waar ze wonen, hoe ze leven, waar an ze houden, wat ze verzamelen en ga zo maar door. Ik heb 23 jaar thuis in de slagerij gewerkt, dat was in een echte volksbuurt waar het e.e.a plaatsvond en meestal in de winkel ter sprake kwam. Hoe jong ik toen ook was, bij de slager werd menig hart gelucht waarbij ik me soms een sociaal werker voelde. Ik bracht veel bestellingen bij de mensen thuis en zag daar de meest fraaie interieurs en ontmoette de meest karakteristieke mensen, zoals opa’s en oma’s die bij hun kinderen waren ingetrokken. Als ik de bestelling bracht deed ik dat na sluitingstijd, de meesten wisten dat ik kwam en dan stond er koffie of soep voor mij klaar want die jongen had toch de hele dag gewerkt. Dan zat je aan tafel en kwamen snel de wekelijkse nieuwtjes en verhalen. Vaak moest men “zijn ei kwijt" en dat ging over hele persoonlijke dingen. In die tijd kwam ik ook met de fotografie in aanraking die al heel snel mijn hart stal. Daardoor kwam ik op het idee om e.e.a. vast te leggen als een soort van document voor het nageslacht.

Uiteraard woont er in een volksbuurt een aantal sociaal zwakkeren. Die heb ik er niet speciaal uitgepikt, dat is eenmaal zo gelopen want toen men wist dat de slager fotografeerde was het al heel snel van “zeg zet ons ook even op de foto”. De belangrijkste plicht voor mij was om er voor te zorgen dat de mensen niet in hun integriteit werden geschaad. Ze zo te portretteren zoals in werkelijkheid zijn. Ik heb dan ook geen regie gevoerd over het waar gaan zitten of wat er bijzetten in het beeld.Tijdens lange gesprekken pakte ik zo nu en dan de camera en maakte een plaat.

Dan word je lid van een fotoclub, je werk gaat opvallen binnen een kring van fotografen, je doet mee aan clubwedstrijden waarbij ook mijn werk werd geselecteerd is. En zo groeit dat dan. Ik heb al die geportretteerde mensen gevraagd of ik er mee "naar buiten" mocht, dat was voor niemand een probleem. Inmiddels zijn er zo’n 150 foto’s nationaal en internationaal gepubliceerd o.a. ook in portfolio’s. Ik heb al die mensen exemplaren van bladen gegeven waarin hun foto stond. Dat vonden ze prachtig, waarvoor een zelfgebakken cake of soms een natte kus de beloning was en de hele familie moest natuurlijk het blad zien. Ik heb nooit de fotografie ten gelde gemaakt, ik heb altijd mijn belofte waar gemaakt om er geen circus mee te maken.

Later ben ik onbekende mensen op straat gaan aanspreken, vertelde wie ik was en wat ik wilde en dat resulteerde bijna altijd in een huisbezoek. Daarbij ging ik op dezelfde manier te werk, fotograferen zoals ze zijn en niet ingrijpen in hun omgeving. In mijn latere functie van marktmeester kwam ik contact met honderden mensen, Ik was daarbij niet alleen met mijn werk bezig want ik was ook fotografisch aan het kijken. Dat zit er bij mij nu eenmaal ingebakken. Al met al is het denk ik de liefde voor de fotografie en de mens die mij tot op de dag van vandaag blijven boeien.

Vele mensen die ik heb gesproken en geportretteerd hadden bepaalde uitspraken of wijsheden, hadden een bepaalde kijk op het leven. Dat soort dingen heb ik opgeslagen in mijn bovenkamer, ik heb er veel van geleerd. Vooral de sociaal zwakkeren hadden ook fysieke problemen waardoor men op de een of andere manier gehandicapt was. Hoe men daar mee omging was soms bewonderenswaardig en heeft een diepe indruk op mij gemaakt. Nu kan ik daar de vruchten van plukken, ook ik verkeer opeens in de vervelende omstandigheid dat ik gebruik moet gaan maken van hulpmiddelen zoals een rolstoel etc. Het jarenlang bezoeken en praten met deze mensen heeft mijn leven aanzienlijk verrijkt zodat ik nu wat makkelijker mijn eigen situatie kan aanvaarden.

Nu gaat er een boek verschijnen waarin een groot deel van deze foto’s voor het nageslacht bewaard blijft. Het is inmiddels een tijdsbeeld geworden en er is iets gegroeid wat ik aanvankelijk zelf nooit zo in de gaten had. Afsluitend hoop ik met dit verhaal je duidelijk heb kunnen maken wat mij heeft bewogen om "mensenfoto's" te maken.

Vrgr,

Fotowillem.