 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|
About Fotowillem • Guestbook • Links • |
Fotowillem's Weblog
[Previous entry: "3200 ASA en Naarden"] [weblog: main index] [Next entry: "Uit de oude doos II en Fotofestival Naarden"] 06-05-2005 entry: "Bram ( op verzoek "uit de oude doos" )"
Bram. Weet je, ik ben gek op die zwartwitfilms van vroeger, die rolprenten met Humphrey Bogard, Simone Signoret, Hitchcock enfin noem maar op. Van die films waarin schitterende acteurs met van die karakteristieke koppen meespelen. Als ik op straat loop zie ik soms van die mensen met die specifieke koppen, doorleefde gezichten die zo in een dergelijke zwartwitklassieker geplaatst kunnen worden. Bram is ook zo'n figuur, een reus van een kerel met een doorleefd gezicht en handen als kolenschoppen. En zo bleek later, met van die typisch wijze uitspraken. Een stem als Marlon Brando in de “Godfather” klonk mij in de oren toen ik hem aansprak met de vraag of ik hem mocht portretteren, na enige uitleg over het hoe en waarom natuurlijk. Bram stond er niet onwelwillend tegen over en zei, dat moeten we dan maar doen jongen. Ik heb meteen een afspraak gemaakt en op de afgesproken datum ben ik naar zijn huis gereden. Samen met mijn Mamiya C330, het statief, de lichtmeter en de zwarte doek als achtergrond. Bram was stukadoor en had niet slecht geboerd, hij woonde in een bungalowachtige boerderij met daarachter een paar stallen waar hij varkens en wat ander vee voor de hobby hield en de diepvries;-) Een fraaie BMW stond op het erf maar Bram was een man van doe maar gewoon en had dan ook verder niet veel voor zichzelf nodig. Hij zat aan de keukentafel in de ruime bijkeuken toen ik binnenkwam. Eerst koffie, dan wat gepraat over en weer, vervolgens naar de stallen en daarna kon ik aan de slag. Bram ging op zijn vaste plek aan de keukentafel met het boerenkleedje zitten, stak een sigaar op en ging relaxed zitten kijken hoe ik het e.e.a. in stelling bracht. Het zwarte doek gaf het meeste werk om dat goed te bevestigen in zo’n ruime en hoge bijkeuken. Toen alles klaar was zat Bram nog steeds in de voor hem makkelijke relaxte houding. Ik had tijdens het plaatsen van de spullen al een paar keer gekeken wat nu de beste pose maar die had Bram al aangenomen dus liet ik hem maar zo zitten. Eerst het opvallende licht meten natuurlijk. Boven in het schuine dak zaten twee grote kunststof koepels waarvan ik mooi gebruik kon maken, op het matglas kijken, tijd en diafragma instellen en scherp stellen. Bram zat nog steeds in dezelfde houding, het enige dat ik aan hem vroeg was om een trek aan zijn sigaar te nemen en de rook langzaam uit te blazen. Dat deed hij en “klik” ik had de plaat. Voor de zekerheid heb ik er vier meer geschoten met wat andere diafragmainstellingen. Ik weet nog goed dat Bram zei: wat een troep sleep je mee voor eigenlijk “niets” bijzonders. Thuisgekomen heb ik de film ontwikkeld, toen stond ik al op een been want bij het zien van het negatief had ik de foto al min of meer in mijn gedachten. Een dag later werd dat in de doka bevestigd, Bram was blij met zijn foto. Een paar maanden later hing de foto bij de selectie van de “Wintersalon” nu "Foto Nationaal". De foto verscheen in enkele nationale fotobladen en ook in een Duits fotomagazine. Al die artikelen heb ik naar Bram gebracht die natuurlijk reuze trots was. Enkele maanden later werd ik gebeld door de regionale TV, men had mijn foto’s zien hangen op een expositie. Ze wilden graag weten wie de fotograaf was en of ik mee wilde werken aan een kleine documentaire van zo’n vijftien minuten. Enigszins overvallen zei ik ja tegen ze, men wilde mij ook filmen tijdens een van mijn sessies en of ik dat even kon regelen. Een filmploeg van zo’n zeven man zou daarbij betrokken zijn om het e.e.a. op te nemen. Ik dacht aan de keuken van Bram, die was ruim genoeg. Ik naar Bram, hij was ziek, maar zei geen nee, moet dan maar vlug gebeuren. Zijn bijkeuken stond vol mensen en apparatuur, een zee van licht scheen op zijn gezicht waarvan je al kon aflezen dat Bram niet lekker in zijn vel zat. Ik heb de boel weer opgesteld en gesimuleerd dat ik aan het werk was. Het is een prachtige documentaire geworden, ook Bram heeft er natuurlijk een band van gekregen. Eigenlijk was Bram in de hoofdrol tijdens de documentaire en dat verdiende hij want de filmmakers hadden gelijk door wat ik al in eerste instantie zag en waarom ik Bram had geportretteerd. De bewuste avond waarop het werd uitgezonden zat Bram met zijn hele familie uitgebreid voor de buis, zo heb ik later vernomen. Niet lang daarna was Bram er niet meer, hoe triest ook. Maar er is voor zijn familie een prachtig document over hem achtergebleven die de familie nog lang zal blijven koesteren. Onlangs is het portret van Bram op het “WWW” op een Duitse galerie geplaatst wat maar liefst meer dan 1000 hits in een paar dagen opleverde. Ik weet zeker dat Bram nu de hemelpoort ook een paar keer gestukadoord heeft en op zijn lauweren rust, schuddebuikend van het lachen genietend van zijn sigaartje en met zijn “Marlon Brando” stem zal zeggen “hebben ze nu nog niet genoeg van die kop van mij” De foto is gemaakt in 1992 met een Mamiya C330+135mm F 5.6 Tijd 1/15 bij bestaand licht Film Tmax 400. ontw in de Tmax 1+4 Afgedrukt op Ilford MGFB1k in Amaloco ontwikkelaar. FW.
Replies: 5 comments
ja... willem... daar word ik nu even stil van... jij kunt niet alleen foto's nemen... jij kunt verhalen vertellen... als ik alles en iedereen door mijn zeefje schud... dan blijf jij er bovenop liggen denk ik... een prachtportret... een prachtverhaal... een eerlijk leven ( en foto's nemen is 'geven en nemen')
Deze foto heb ik in 1992 al van je gezien, nu zie ik hem weer en hij is prachtig,deze klassieker heeft alles wat een goede foto moet hebben.
Tja
Ik houd het kort Willem, dit is een schitterend portret, ik wil ernaar kijken en niet over schrijven ;o). groetjes
Niet alleen een fantastisch portret, maar ook het verhaal is een genot: ik denki dat ik en velen met mij hier veel van leert; over fotografie maar ook over "de mens"!
|
