[Previous entry: "Mijn buurman “ De Griek ”"] [weblog: main index] [Next entry: "Buitenportret."]

18-10-2005 entry: "Rechttoe recht aan."

Foto:FW

Soms denk je wel eens van ben ik nu niet te oubollig bezig met mijn manier van fotograferen , afgelopen zondagmiddag was ik in galerie 202 in Amersfoort waar een fotoexpositie hing i.v.m “Staalkaart” een jaarlijks terugkerend kunstweekend in Amersfoort dat altijd druk bezocht wordt.

Er hing divers werk maar je ziet dat het toch steeds meer de kant opgaat van het creatief bezig zijn met photoshop, er ontstaat iets tussen de oren, dat zet men op een schijfje of film, het fijne PS er bij en de ene creatieve naar kunstriekende plaat na de andere verschijnt in beeld. Niet dat ik jaloers ben hoor op deze kunstenaars fotografen, er zitten heel fraaie foto’s bij die gelukkig niet neigen naar effectbejag maar sterke beelden zijn en donders goed in elkaar zitten, zoveel kijk heb ik daar ook nog wel op. De meeste fotografen zijn in de regel vaak onzeker over hun eigen werk, tenminste dat maak ik op uit de vele gesprekken die ik inmiddels met ze heb gevoerd . Ook ik dus, na zoveel jaar fotografie, een eigen stijl ontwikkeld, talloze publicaties ( portfolio’s) in de bekende bladen in binnen en buiten land , lezingen en uiteindelijk een “eigen boek “, heb ik nog steeds die onzekerheid. Mis ik iets in de creatieve zin, waarom kom ik zelf niet op ideeën , of past het gewoonweg niet helemaal bij mij en zal ik altijd een recht toe recht aan fotograaf blijven die het moet hebben van de intentie van het mensenbeeld dat ik maak en de daarbij behorende techniek die gewoon goed moet zijn. Moeilijk als je fotografeert vanuit je borstkas en niet tussen de oren , ik roep wel eens van een “ tijdloos beeld “ als ik weer zo’n klassieke zwartwit heb gemaakt maar wat is tijdloos? Al die prachtige "tussen de oren fotografie" geeft toch ook een zekere periode ( tijdsbeeld) weer waar men wellicht over 100 jaar zijn conclusies uit trekt en wellicht boeken vol publiceert over de beeldende kunst van toen waar een ieder nu een plaatsje in wil reserveren. Allemachtig wat zit ik te malen zeg, heb ik soms last van vallende blaadjes en hang ik daarom zo’n streo-peni verhaal op, of is het heel gezond en normaal om zo bij tijd en wijle de boel eens op rit te zetten. Enfin het is mijn eigen fotodagboek dit weblog dus daar kan ik mijn eigen mijmeringen op kwijt en ook mijn foto’s, zoals deze knaap in Parijs die lekker in een van de metrostations aan het basketballen is en zich gewillig door zo’n uit zijn borstkas fotograferende klassiekefotograaf op de film laat vereeuwigen, gewoon rechttoe rechtaan ;-)

FW.

Replies: 5 comments

mmoi zwart/wit de hoofdpersoon lijkt een beetje te zijn doorgedrukt.. krijgt een engelachtige verschijning.. mooi.
Posted by Suzanne @ 18-10-2005 14:12 GMT+1

Waarmee je de foto maakt en hoe, zijn van weinig tel als het resultaat er maar is. Je hebt een fantastisch boeiende stijl om mensen te vereeuwigen... Jou stijl is uniek, koester hem en blijf fotograferen Willem... voor je fans!
Posted by MJ @ 19-10-2005 08:29 GMT+1

Die Willem, heb je niet in de gaten dat je inmiddels beide technieken, analoog en digitaal hebt verenigd. Heerlijk te zien dat je analoog bezig blijft en het digitale vervolgtraject inzet voor de finishing-touch. Kennis van de oude doka is een must en dat zie je terug in jou foto's.
Wat denk je van de rust die het geeft bij deze vorm van fotografie. Ik mag dat ook zelf ervaren, naast ook mijn digitale geweld.
Volgens mij zijn het geen mijmeringen van jou maar hoe jij fotografeerd.
Ook deze foto getuigd daar van!
Het mooie licht van de glazen wanden valt op zijn rug waardoor hij iets los komt. Heel mooi!
Posted by Carel @ 19-10-2005 11:04 GMT+1

Willem,

Een recht-toe-recht-aan-fotograaf heb ik (de laatste 30 jaar) nog nooit zien lopen met een middenformaat-fototoestel, en zeker niet in ons digitijdperk! Hier begint dus het eerste onderscheid al.
Maar het kan natuurlijk ook nooit kwaad eens te experimenteren.
Posted by Fred @ 19-10-2005 21:49 GMT+1

Willem, hoe komt het toch dat ik altijd denk "waarom doe ik dat niet?", het maken van prachtige portretten, zoals dit portret. Het is een "kunde" om mensen die je (niet) kent zodanig vast te leggen dat het getuigd van respect en "hun" verhaal verteld. Twijfel niet, dwz aan wat je doet, maar ik denk dat ik begrijp wat je bedoeld met "onzeker", heb dat zelf ook, maar geloof ook tevens dat dàt ook nodig is om je scherp te houden. Of het nu fotografie is van de 18e-eeuw of 21-ste, in alle gevallen kan ik zeer geboeid zijn.
Posted by jamonadap @ 21-10-2005 15:20 GMT+1