 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|
About Fotowillem • Guestbook • Links • |
Fotowillem's Weblog
[Previous entry: ""Zuurkool""] [weblog: main index] [Next entry: "Working Class."] 04-05-2007 entry: "“Pretoogjes“"
Vorige week overleed een van mijn beste vrienden op de leeftijd van 57 jaar aan kanker, het is een dubbel gevoel voor mij en mijn vrouw omdat ze zelf ook kanker heeft en deze week haar zesde en hopelijk laatste chemo kuur heeft gehad. Een CT- scan moet uitwijzen in hoeverre de chemo aanslaat en hoe dan verder behandeld moet worden, spannende tijden dus. Kortom een droevige week, een wake,rouwdienst in de kerk en het crematorium, je wil er natuurlijk bij zijn om afscheid te nemen van je beste vriend en om zijn familie te steunen, tevens word je weer eens met de neus op de feiten gedrukt “ pluk de dag “. Oud worden willen we graag allemaal maar niet iedereen is het gegeven, sommigen zijn bang voor de afbraak van de schoonheid van het lichaam en rekken het zoveel mogelijk met zalfjes tot zelfs dure chirurgische ingrepen om maar mooi te blijven, een ieder zijn keuze natuurlijk. Ik weet niet wat ik met oudere mensen heb maar ik heb er veel geportretteerd, moet dus toch iets zijn, ik denk zelf het karakteristieke van het gelaat dat zich op oudere leeftijd meestal gaat vormen. Dat vond ik ook bij deze vrouw, door mij geportretteerd op haar 85ste jaar, ik viel denk ik op die pretoogjes ……. En het pure zonder opsmuk. Voor mij fotografie om in lengte van dagen te blijven doen naast mijn straatportretten, als het me gegeven is natuurlijk. Foto uit mijn boek "Beautiful People" FW.
Replies: 5 comments
prachtig portret Willem, ik ga er verder geen woorden aan besteden, je weet hoe ik over je werk denk!
Hallo Willem, Een story uit het leven en een vrouw behalve pretoogjes ook energie. Veel energie gewenst uit Frankrijk. Vinc
Prachtig portret, Willem. Ondanks dat negatieve verhaal wat eraan vastzit :(. Mooi zo!
Wederom een prachtplaat.
Ook ik ben geboeid door lijnen, rimpels en vouwen die het leven op ons lichaam achterlaat. De foto en je verhaal doen me denken aan een vrouw die ik, toen ik nog een tiener was, regelmatig hielp met kleine huishoudelijke klusjes. Ze had ook van die prachtige, levendige pretoogjes. Mijn hart brak een beetje toen ze me eens vertelde dat geen van haar familieleden haar nog bezochten. Dit terwijl ze ongeneeslijk ziek was. Zo gaat dat soms. De keren dat ik geweest ben zijn op één hand te tellen, want ze overleed vrij snel aan haar ziekte. Toch ben ik deze vriendelijke vrouw met haar pretoogjes nooit meer vergeten.
|
