 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
|
About Fotowillem • Guestbook • Links • |
Fotowillem's Weblog
[Previous entry: "Regen."] [weblog: main index] [Next entry: "Vanuit de heup."] 11-04-2009 entry: "Serie" Ik was deze week bij het graf van mijn vrouw, 25 meter verder waren ze net een nieuw graf aan het dicht maken. De fototas zat in het mandje van mijn scootermobiel, ik even vragen natuurlijk.... Was wel moeilijk gezien de omstandig heden maar mijn vrouw keek mee, dat voelde ik, die dacht hij is weer bezig en laat mij mee genieten.
Je zal maar tussen de groten der aarde staan wat de fotografie betreft ;-)) Visit my Archives /Hier al eens in gedoken Willem
Replies: 5 comments
Hallo Willem, Ik kan me voorstellen dat je 'getrokken' werd door hetgeen je zag. Ook voor mij en velen met me denk ik, iets wat we niet vaak in beeld zien of hebben zien gebracht. Wat me extra trof in je serie en je woordelijk verslag was het begrip het 'dichten van het graf'. Een serie die heel wisselende gevoelens oproept en daarom zo sterk! freonlike groetnis, Jan
Moedige serie, Willem, inclusief je ontroerende tekst.
Mooie serie van een niet alledaags en gevoelig onderwerp. Knap dat je deze gelegenheid hebt benut!
Ja, wat moet jij toch even een dubbel gevoel gehad hebben en achteraf heel blij dat je de foto´s gemaakt hebt. Jouw vrouw keek zeker mee en ze zal heel tevreden geweest zijn en ik denk bovendien dat het zeker helpt met de verdere verwerking. gr Femke
Je vrouw is op een mooie plek begraven. Zo tussen de heerlijk geurende naaldbomen. Het blijft een gevoelig onderwerp: de dood. We ontkomen er niet aan. Zelfs niet met vitaminepreparaten, sporten, operaties, medicijnen, verjongende huidcremes met vrije radicalen en overbelichte en overbewerkte portretjes. We zijn ons al vrij jong bewust van de eindigheid van ons bestaan. Je zou verwachten dat we dan ook het maximale uit ons leven zouden halen, en elke dag als was het onze laatste zouden leven, maar dat is vaak gek genoeg toch niet het geval.
|
