Familieporteret II (uit de oude doos)

Donderdag 26 Mei 2005 13:27

Foto:FW

Deze keer maar weer een uit de “oude doos” Bea en Willem een echtpaar dat ik zo’n 10 jaar gelden fotografeerde en natuurlijk ook plaatsje in mijn boek “Beautiful People” hebben verdiend. Vaak zie ik in fotoboeken van de bekende fotografen overlappingen, tijdloze beelden die steeds weer gebruikt worden, daarom dacht ik van dat mag ik dan ook wel zo nu en dan terug komen met een tijdloos beeld wat door mij zelf geschoten is. Wellicht doe ik mensen die mijn werk nog niet kennen er een plezier mee en anderen die het wel kennen weer ergens aan herinneren:-) Enfin je weet nooit of je het goed doet in de ogen van een ander, weet wel dat ik deze week nu voor de derde keer 25 stuks van mijn boeken verkocht aan een Gemeente in den lande die ze gebruikt als relatie geschenk, het heeft dus toch kloten;-) maar dat wist ik al, anders zouden er reeds geen 500 exemplaren onder de mensen zijn nu zo'n twee jaar na de presentatie tijdens het fotofestival Naarden ;-)

FW.

Fam Pol (uit de oude doos)

Maandag 23 Mei 2005 17:22

Ben nu twee keer een Zondag in naarden geweest, suppoosten met mijn fotovrienden bij onze expositie van Delta F, wat een drukte zeg, enfin het is natuurlijk ook een pracht van een locatie zo voor de kerk en langs het terras van de Kapschuur . Zondag ga ik weer maar dan wil ik een bezoek brengen aan de rest van het OFF circuit en de week daarop het officiële gebeuren maar eens bekijken. Met veel mensen een praatje gemaakt, het leuke is dat je iedere twee jaar weer mensen tegenkomt met wie je het vorige festival ook gesproken hebt, we doen tenslotte al voor de negende keer mee. Iemand begon met mij over die foto van het gezin met dat hondje, of ik die nog wel eens tevoorschijn haalde, dat doe ik wel eens bij het geven van een lezing vertelde ik hem. Om de man een plezier te doen beloofde ik hem de foto op mijn weblog te zetten, bij deze dus ;-))

Foto:FW

Elk huis(je) heeft zijn kruis(je). Ik kwam Ans eens op straat tegen, ze staat rechts op de foto. Zij duwde een karretje met haar moeder daarin en 's middags deed ze hetzelfde maar dan was haar vader aan de beurt. Op mijn vraag om een keer langs te mogen komen om een foto te maken kreeg ik als antwoord dat de koffie klaar stond. Toen ik daar was hoorde ik dat er weinig mensen meer op bezoek kwamen. Ze leefden wat geïsoleerd in een onbewoonbaar verklaarde kleine woning, in de woonkamer stonden twee bedden voor haar zieke ouders, er was amper ruimte voor drie personen. Het gezin had betere tijden gekend, zo bleek uit de foto aan de muur achter hen.

Tegenwoordig was het een trieste bedoeling, zelfs de hond schikte zich in zijn lot. Na enige verhalen te hebben aangehoord werd het tijd om te fotograferen. Pa werd uit zijn stoel gehesen en snel moest de foto worden gemaakt want hij kon maar even staan. Achteraf besefte ik dat Ans zich dag na dag volkomen wegcijfert om haar ouders de nodige zorg te geven. Die gedachte bleef door mijn hoofd spelen toen ik naar huis ging. Hoe anders gaat het toch in deze tijd waarin materiële zaken belangrijker lijken te zijn dan de liefdevolle zorg voor de medemens?

FW.

Portret van Trui ( uit de oude doos)

Donderdag 19 Mei 2005 22:51

Foto:FW

Trui,

Ook het verhaal achter de foto van Trui begint voor en achter de toonbank, kan het ook niet helpen maar het is nou eenmaal zo. Komt een vrouw de winkel in, wel even geleden hoor, vraagt om een supermalse biefstuk voor een jarige tante die 78 geworden is en al 70 jaar in haar huisje woont. Koren voor mijn oren natuurlijk, dus ik meng mij in het gesprek en van het een komt het ander, je raad het al. Of ik mocht ……:-) En Jawel ze ging dat voor mij regelen, met een dag was het voor elkaar.

Trui zat al voor het raam, ze woonde in een rijtje van zes onbewoonbaar verklaarde woninkjes in een afbraak buurt. Twee woninkjes waren nog in gebruik, een van Trui en de andere van een paar dames die ook voor de ramen zaten, maar dan met andere bedoelingen. Daar kom ik nog op terug in dit verhaal, Trui woonde dus daar bijna haar hele leven lang, eerst met haar ouders en later met een broer die tot zijn dood ook in dat huisje heeft gewoond en vrijgezel was.

Het was een klein huisje, waar al die jaren niets aan was gedaan, het behang op de muren was nog van dat fluwelenbehang met zo’n koord erboven langs, drie kamertjes, woonkamer, slaapkamer, klein kamertje boven en een keuken. Dat allemaal in de stijl van dik voor de oorlog en vol met antiek, in de slaapkamer was nog een bedstede, maar daar kon Trui (stijf geworden door reuma) niet meer uit komen dus was er een bed geplaatst. Het toilet stond buiten, er was geen achterom.

Trui was blij met mijn komst en kletste wat af, een echte buurtkrant, of ik koffie moest vroeg ze, dat wilde ik wel. Ze pakte een fles met van die( voor een week of twee) door haar zelf gemaakte koffie extract, goot er gekookte melk op, koek er bij en kletsen maar, de koffie was zo sterk dat ik een week maagtabletten heb gebruikt om klachten vrij te geraken. Vooral de buren daar zat ze nog al mee, het stond trui helemaal niet aan wat die dames daar deden, en leefde op haar leeftijd op voet van oorlog met de bewoonsters van het hoekpand.

Trui kon natuurlijk goed zien wie bij de dames zoal op bezoek kwamen, dan liep ze met haar kromme knieën naar de keuken, klom via een klein trapje op het aanrecht en riep door het bovenluikje naar de heren die achterom kwamen,” viezerd weet je vrouw dat wel” en daar waren de dames niet zo van gediend. Eerlijk waar, echt meegemaakt allemaal, maar ik wilde natuurlijk een foto maken en kapte het gesprek vriendelijk af. Trui ging op de rand van haar bed zitten, in een oogopslag zag ik dat het de plaat moest worden, statief opgesteld, Mamiya C330 er op, 400 film erin en opvallend licht meten. Er was niet veel licht enkel een klein raampje waar door de vitrage het licht naar binnen viel. Een lange belichting 1/8 bij F4.5 Trui kan aardig stil zitten alleen haar hand schudde iets.

Ik fotografeerde toen nog niet zo lang en deed nogal wat op de gok, maar na het ontwikkelen van de film zag ik dat ik toch goed zat en ben meteen gaan afdrukken op MG/FB, daar was de plaat van trui, ik was er zo trots op als een aap met zeven…. Een week later bracht ik de foto naar Trui, of ik nog koffie wilde, niet dus, dan maar wat fris en ze liep naar een kast met glaswerk toe om een glas te pakken. Ze had een jurk aan die bleek van haar moeder te zijn geweest. In die jurk zaten bijna dezelfde patronen als het behang, ik naar de auto en de camera maar weer op het statief gezet, opvallend licht gemeten en Trui voor de kast met het portret van haar moeder gezet. Ik kon het niet laten om ook nog eens deze plaat te schieten, Trui vond de foto wel mooi maar zich zelf niet. Enfin, Trui is er al lang niet meer de huisjes ook niet, maar gelukkig de foto’s met een m.i. enigszins documentaire waarde wel, goed bewaren voor het nageslacht.

Foto:FW.

De foto’s zijn gemaakt in maart 1990. Camera: Mamiya C30 +55mm - Film Tmax 400 afgedrukt op Ilford MG/FB1k

FW.

From Paris with love II

Maandag 16 Mei 2005 13:45

Foto:FW

Dit keer eens geen vierkant maar een uitsnede uit een 6x6 negatief, moet kunnen toch, de foto is gemaakt in een café op zo’n soort van binnenterras voor het raam, de licht omstandigheden waren moeilijk en ik moest snel handelen toen ik dit mooie moment tussen de twee geliefden zag gebeuren . Camera Mamiya 6 MF +50mm Film Tmax 400 - ontw in de Tmax 1+4 . Negtscan met de Epson 3200 en geprint op Epson archival matte paper met matte inkt.

FW.

Uit de oude doos II en Fotofestival Naarden

Zaterdag 14 Mei 2005 11:07

Foto:FW

Gert en zijn vriendin.

Gert zit al een groot gedeelte van zijn leven in een rolstoel, op zijn twaalfde werd hij aangereden door een moter, daardoor is hij ernstig gehandicapt geraakt. Gert slijt zijn dagen het liefst door in het centrum van de stad te zwerven in zijn aangepaste scootmobiel, het weer maakt hem daarbij niets uit. Hij heeft altijd foto’s bij hem van vroeger die laat hij altijd aan iedereen zien die een praatje met hem maakt. Ook weet hij waar er koffie is en de broodjes van de dag er voor te halen zijn, met regelmaat stopt men hem wat toe, Gert woont in een aangepaste woning, het “sociale werk” houd een oogje in het zeil.

Gert heeft een vriendin, die woont ook bij hem in huis. Ze loopt vaak achter zijn scootmobiel aan te sloffen, ze was vroeger een knappe meid zegt Gert, hij laat foto’s van haar zien toen ze nog als onderwijzeres voor de klas stond. Maar er gebeurde iets in haar leven waardoor ze doorsloeg en totaal de kluts kwijt raakte volgens Gert, als hij iets verteld zegt zijn vriendin dat dan drie keer na. Soms loopt ze een paar meter achter Gert, dan is ze erg met zich zelf bezig en vloekt en tiert met het volume van een stadsomroeper, ze is weer lastig zegt Gert dan.

Toen ik daar kwam om een portret te maken was ze er ook, Gert liet mij zijn hele huisje zien, ik er achteraan. Plotsklaps stond ik in zijn slaapkamer, een kleine ruimte vol gepropt met knuffelbeesten en van alles en nog wat, daar kwam ook zijn vriendin aangesloft, gaat zitten zei hij tegen haar want Willem zet ons op de foto, dus daar moet het gebeuren, een andere locatie kon ik mij niet bedenken;-) ik kreeg het benauwd daar op dat kamertje en een plotsklaps overal de kriebels, ik heb de camera maar snel ingezet en de plaat geschoten.

De foto dateert uit 1994, ik gebruikte de Minolta X700 met een 35mm lens, iets geflitst via het plafond. Film Ilford FP4+ afgedrukt op Ilford MGFB.1K.

FW.

Gisteren de expositie van het fotocollectief Delta F midden in het hart van Fotofestival Naarden geplaatst , langs het terras van restaurant de “Kapschuur” op het Kerkpad, nog geen festival overgeslagen en al jaren de zelfde plek tegenover de grote kerk waar de hoofdexpositie van het fotofestival hangt . Wie Naarden bezoekt kan er dus bijna niet omheen want de expositie beslaat een groot deel langs het Kerkpad , twee zwart-wit series en 3 kleurenseries van ieder 9 foto hangen er met daarbij informatie over het fotocollectief .Ieder weekend is er gedurende het fotofestival een van de leden aanwezig bij de expositie van Delta F .

Veel kijkplezier tijdens het fotofestival Naarden.

Willem.

Bram ( op verzoek "uit de oude doos" )

Vrijdag 6 Mei 2005 22:12

Foto:FW

Bram.

Weet je, ik ben gek op die zwartwitfilms van vroeger, die rolprenten met Humphrey Bogard, Simone Signoret, Hitchcock enfin noem maar op. Van die films waarin schitterende acteurs met van die karakteristieke koppen meespelen. Als ik op straat loop zie ik soms van die mensen met die specifieke koppen, doorleefde gezichten die zo in een dergelijke zwartwitklassieker geplaatst kunnen worden. Bram is ook zo'n figuur, een reus van een kerel met een doorleefd gezicht en handen als kolenschoppen. En zo bleek later, met van die typisch wijze uitspraken. Een stem als Marlon Brando in de “Godfather” klonk mij in de oren toen ik hem aansprak met de vraag of ik hem mocht portretteren, na enige uitleg over het hoe en waarom natuurlijk.

Bram stond er niet onwelwillend tegen over en zei, dat moeten we dan maar doen jongen. Ik heb meteen een afspraak gemaakt en op de afgesproken datum ben ik naar zijn huis gereden. Samen met mijn Mamiya C330, het statief, de lichtmeter en de zwarte doek als achtergrond. Bram was stukadoor en had niet slecht geboerd, hij woonde in een bungalowachtige boerderij met daarachter een paar stallen waar hij varkens en wat ander vee voor de hobby hield en de diepvries;-) Een fraaie BMW stond op het erf maar Bram was een man van doe maar gewoon en had dan ook verder niet veel voor zichzelf nodig. Hij zat aan de keukentafel in de ruime bijkeuken toen ik binnenkwam. Eerst koffie, dan wat gepraat over en weer, vervolgens naar de stallen en daarna kon ik aan de slag.

Bram ging op zijn vaste plek aan de keukentafel met het boerenkleedje zitten, stak een sigaar op en ging relaxed zitten kijken hoe ik het e.e.a. in stelling bracht. Het zwarte doek gaf het meeste werk om dat goed te bevestigen in zo’n ruime en hoge bijkeuken. Toen alles klaar was zat Bram nog steeds in de voor hem makkelijke relaxte houding. Ik had tijdens het plaatsen van de spullen al een paar keer gekeken wat nu de beste pose maar die had Bram al aangenomen dus liet ik hem maar zo zitten. Eerst het opvallende licht meten natuurlijk. Boven in het schuine dak zaten twee grote kunststof koepels waarvan ik mooi gebruik kon maken, op het matglas kijken, tijd en diafragma instellen en scherp stellen.

Bram zat nog steeds in dezelfde houding, het enige dat ik aan hem vroeg was om een trek aan zijn sigaar te nemen en de rook langzaam uit te blazen. Dat deed hij en “klik” ik had de plaat. Voor de zekerheid heb ik er vier meer geschoten met wat andere diafragmainstellingen. Ik weet nog goed dat Bram zei: wat een troep sleep je mee voor eigenlijk “niets” bijzonders. Thuisgekomen heb ik de film ontwikkeld, toen stond ik al op een been want bij het zien van het negatief had ik de foto al min of meer in mijn gedachten. Een dag later werd dat in de doka bevestigd, Bram was blij met zijn foto. Een paar maanden later hing de foto bij de selectie van de “Wintersalon” nu "Foto Nationaal". De foto verscheen in enkele nationale fotobladen en ook in een Duits fotomagazine. Al die artikelen heb ik naar Bram gebracht die natuurlijk reuze trots was.

Enkele maanden later werd ik gebeld door de regionale TV, men had mijn foto’s zien hangen op een expositie. Ze wilden graag weten wie de fotograaf was en of ik mee wilde werken aan een kleine documentaire van zo’n vijftien minuten. Enigszins overvallen zei ik ja tegen ze, men wilde mij ook filmen tijdens een van mijn sessies en of ik dat even kon regelen. Een filmploeg van zo’n zeven man zou daarbij betrokken zijn om het e.e.a. op te nemen. Ik dacht aan de keuken van Bram, die was ruim genoeg. Ik naar Bram, hij was ziek, maar zei geen nee, moet dan maar vlug gebeuren. Zijn bijkeuken stond vol mensen en apparatuur, een zee van licht scheen op zijn gezicht waarvan je al kon aflezen dat Bram niet lekker in zijn vel zat. Ik heb de boel weer opgesteld en gesimuleerd dat ik aan het werk was.

Het is een prachtige documentaire geworden, ook Bram heeft er natuurlijk een band van gekregen. Eigenlijk was Bram in de hoofdrol tijdens de documentaire en dat verdiende hij want de filmmakers hadden gelijk door wat ik al in eerste instantie zag en waarom ik Bram had geportretteerd. De bewuste avond waarop het werd uitgezonden zat Bram met zijn hele familie uitgebreid voor de buis, zo heb ik later vernomen. Niet lang daarna was Bram er niet meer, hoe triest ook. Maar er is voor zijn familie een prachtig document over hem achtergebleven die de familie nog lang zal blijven koesteren. Onlangs is het portret van Bram op het “WWW” op een Duitse galerie geplaatst wat maar liefst meer dan 1000 hits in een paar dagen opleverde. Ik weet zeker dat Bram nu de hemelpoort ook een paar keer gestukadoord heeft en op zijn lauweren rust, schuddebuikend van het lachen genietend van zijn sigaartje en met zijn “Marlon Brando” stem zal zeggen “hebben ze nu nog niet genoeg van die kop van mij”

De foto is gemaakt in 1992 met een Mamiya C330+135mm F 5.6 Tijd 1/15 bij bestaand licht Film Tmax 400. ontw in de Tmax 1+4 Afgedrukt op Ilford MGFB1k in Amaloco ontwikkelaar.

FW.